σε αμμουδιές προσήλιες/ χαλικαριά γενναία και κυρτά κοχύλα/
με αέρα πάντα βορινό/
χορδίζοντας το πρόωρο κενό του κόσμου/
-Η θάλασσα/
κλίμα φιλέρημου γαλάζιου/
σε θερινό σουρούπωμα/
όταν αργεί να'ρθει/
κι όλο αναβάλλεται το βράδυ/
δειλό σαν μετάνοια/
-Η θάλασσα/
άλμα ξυπόλητου παιδιού/
να σ'αγκαλιάσει/ σφιχά για μια στιγμή/
και να γλιστρήσει αμέσως πάλι/
σε ένα παιχνίδι που το ξέχασε/ στα άπατα του χρόνου/
-Η θάλασσα/
ως διαβεβαίωση/ όταν βοά σπηλιά της τρικυμίας/
κι αντιλαλεί δρυμός φωνής/ σ'όλο το στήθος.
(πηγή: Θ.Κοτίνη - ποιητική συλλογή ''Θεός ή Αγάπη'', εκδ., Γαβριηλίδης, 2010)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου